Cando na táboa de prezos pon «10 clientes en carteira», hai dúas formas de lelo. Unha é «danme dez contas para repartir». A outra é «podo levar a contabilidade de dez clientes». É a segunda, e a diferenza non é de matiz: cambia quen traballa, quen entra e quen paga que.
O primeiro: o teu despacho ten Factuza enteiro
Isto infravalórase ao mirar a táboa, así que o dicimos antes que nada. Coa licenza de xestoría o teu despacho factura o seu coma calquera outro cliente: orzamentos, facturas, gastos con lectura de tíckets, series de facturación, facturas recorrentes e os teus propios modelos de impostos. A carteira vai enriba diso, non no seu lugar.
Dito doutro xeito: non estás comprando unha ferramenta para outros e quedando fóra. Estás comprando Factuza, e ademais a capacidade de levar N clientes dentro.
Que é un «cliente en carteira»
Un obrigado tributario cuxa contabilidade levas ti. Mándache o que lle chega —as súas facturas emitidas, os seus tíckets, os seus gastos—, ti méteo, e Factuza calcula o seu por separado: o seu trimestre, os seus modelos, a súa cadea de facturas co seu NIF e a súa numeración.
Ao elixir «Traballar con este», toda a aplicación pasa a ser a dese cliente: emites no seu nome, subes os seus gastos, sacas os seus impostos. Cando remates, cambias ao seguinte. Non hai que saír nin entrar con outro contrasinal.
Dalos de alta: pégase a lista
Ninguén vai teclear vinte clientes nun formulario cando os ten nunha folla de cálculo. Péganse, con catro columnas: NIF, nome ou razón social, domicilio fiscal e F ou J —autónomo ou sociedade—.
As dúas últimas columnas non son burocracia nosa. O domicilio do emisor vai impreso en cada factura e esíxeo o artigo 6 do RD 1619/2012: o cliente que entre sen el emitirá facturas incompletas, así que a pantalla dise cantos veñen sen domicilio antes de crear nada. E a F ou a J deciden se tributa por IRPF ou por Imposto de Sociedades — meter unha SL como persoa física déixaa co modelo 130, que non lle toca.
Os teus clientes non entran, e é a propósito
Un cliente de carteira non ten acceso. Non é que se nos esquecese: é o que fai que o paquete sexa barato e que o traballo sexa teu. Ti tes a ferramenta, eles mándanche os papeis, e o que ven é o que ti lles mandas.
E hai unha razón de fondo que vai máis alá do prezo. Todos os clientes dunha xestoría están dentro da mesma conta; darlles entrada tal cal amosaríalles a carteira enteira, ou sexa os datos dos demais clientes do despacho — que moi a miúdo son os seus competidores. Antes que abrir esa porta a medias, preferimos non abrila.
E se un cliente quere entrar el?
Entón contrata a súa propia licenza de autónomo, á parte do teu paquete. E non o perdes: queda na túa carteira, co traballo que teñas dentro, e segues levándolle os impostos igual co rol que el decida —desde só consulta ata emitir no seu nome—. Non hai que convidar a ninguén nin volvelo dar de alta: ao contratar, a súa conta recolle o emisor que xa estaba na túa carteira e a relación de traballo segue viva.
E non ten por que contratala el. Pódescha contratar ti, cun 30 % de desconto sobre a tarifa: 8,40 € ao mes en vez de 12 €. Cóbraslle o que decidas e a diferenza é túa enteira. É o mesmo que xa fas co resto das súas cousas, e así o cliente non ten que darse de alta en ningún sitio nin poñer unha tarxeta. Télo explicado na páxina de xestorías.
O que cambia é quen manda. Mentres só está na túa carteira, lévalo enteiro. Desde que ten conta propia o mando é seu: escolle o teu permiso nos seus axustes, pódeo recortar e pode dar a relación por rematada. No teu panel veralo como «Conta propia», co permiso que che deixase.
De paso, ese cliente deixa un oco libre no teu cupo para outro. O teu paquete é capacidade de traballo: cando alguén comeza a traballar pola súa conta, esa capacidade volve estar dispoñible.
Un NIF, unha cadea
Convén sabelo antes de que pase. Un NIF só pode estar dado de alta como emisor unha vez: a súa cadea de pegadas VERI*FACTU é unha soa e non admite dous donos. O que hai é un emisor cun dono, non dúas copias.
Iso non impide que estea na túa carteira e teña conta propia á vez: son dúas cousas distintas. O dono é quen manda sobre o emisor —un só—, e a carteira é a relación de traballo, que segue viva enriba. O único que non pode pasar é que o mesmo NIF se dea de alta dúas veces pola súa conta.
Cando un da túa carteira dá o salto, o seu emisor cambia de dono —pasa a ser seu— coas súas facturas e a súa cadea detrás. Iso ocorre só, no momento en que contrata: non hai que escribirnos nin esperar por ninguén. O que non cambia é o traballo: segue na túa carteira e segues entrando, agora co permiso que el che dea.
O caso que si que hai que resolver a man é o outro: un NIF que xa é emisor na carteira doutra asesoría, sen relación contigo. Aí a alta párase en seco a propósito, porque mover un obrigado tributario dunha carteira a outra obriga a decidir antes que pasa co seu histórico e coa súa cadea de pegadas. Escríbesnos e resolvémolo. Preferimos dicilo por escrito a que se descubra o día que pase.
Resumindo
- O teu despacho: Factuza completo, coma calquera outro cliente.
- A túa carteira: N clientes cuxa contabilidade levas ti, cada un co seu NIF, a súa numeración e os seus impostos.
- Eles: non precisan conta nin a teñen. Mándanche os papeis.
- Quen queira a súa: licenza de autónomo á parte. Queda na túa carteira e segues levándolle a contabilidade, co permiso que el che conceda.
- O que lles cobres por levarlles a contabilidade decídelo ti. Nós non fixamos o teu prezo de venda.
Factuza sae o 1 de setembro de 2026. Se levas unha carteira e queres ver como encaixa coa túa, escríbenos e mirámolo xuntos.